«۱۱۰ پروژه در ۱۱۰ روز»

  • ۰۶ مرداد ۱۴۰۵

  • تعداد نظرات: 6

  • تعداد بازدید: 163

  • admin

  • «۱۱۰ پروژه در ۱۱۰ روز»؛ روایتی از اراده، هم‌افزایی و تولدِ یک فرهنگ تازه در سَمَند رِیل

    برخی رویدادها فقط یک برنامه‌ی سازمانی نیستند؛ آغازی هستند برای یک نگاه تازه.

    پایانِ طرح «۱۱۰ پروژه در ۱۱۰ روز» در سَمَند رِیل نیز از همین جنس بود؛ رویدادی که در ظاهر، اختتامیه‌ی یک مسیر ۱۱۰ روزه بود، اما در معنا، روایتِ شکل‌گیری یک فرهنگ تازه در دل سازمان به شمار می‌رفت؛ فرهنگی که در آن، ایده‌ها متوقف نمی‌مانند، ظرفیت‌ها پنهان نمی‌مانند و کارشناسان تنها مجری نیستند، بلکه به معمارانِ تحول تبدیل می‌شوند.

    نشست اختتامیه، در فضایی آمیخته با غرور حرفه‌ای، همدلی و رضایت از یک تجربه‌ی مشترک برگزار شد؛ تجربه‌ای که نشان داد اگر به سرمایه‌ی انسانی اعتماد شود، اگر میدان برای اندیشیدن و ساختن فراهم شود و اگر اراده‌ی مدیریتی پشتوانه‌ی حرکت باشد، می‌توان در زمانی محدود، دستاوردهایی خلق کرد که اثرشان فراتر از یک پروژه و یک دوره‌ی زمانی باقی بماند.

    ماجرا از یک باور آغاز شد؛

    باوری ساده اما عمیق: در لایه‌های کارشناسی سازمان، ظرفیتی نهفته است که اگر به میدان بیاید، می‌تواند چهره‌ی فرآیندها را تغییر دهد، گره‌های قدیمی را باز کند و سازمان را به سمت پویایی بیشتر سوق دهد. بر همین اساس، فراخوانی برای دریافت ایده‌ها شکل گرفت و نتیجه، استقبال کم‌نظیر همکارانی بود که با دغدغه، تجربه و نگاه مسئله‌محور خود، نزدیک به ۲۰۰ ایده را وارد این جریان کردند. از میان این ایده‌ها، پس از بررسی و ارزیابی، ۱۱۰ پروژه برای اجرا برگزیده شد؛ ۱۱۰ مسئله، ۱۱۰ راه‌حل و ۱۱۰ فرصت برای آزمودن توان واقعی یک سازمان در میدان عمل.

    اما ارزش این طرح، تنها در شمار پروژه‌ها نبود؛

    اهمیت اصلی آن در تغییری بود که به‌تدریج در ذهن و رفتار سازمانی شکل گرفت. در این مسیر، بسیاری از همکاران برای نخستین‌بار پروژه را نه در قالب یک عنوان اداری، بلکه به‌صورت یک تجربه‌ی واقعی لمس کردند؛ تجربه‌ای که در آن، برنامه‌ریزی، تنظیم منشور، تدوین گانت‌چارت، پیگیری مستمر، ارائه‌ی گزارش و پاسخ‌گویی به نتیجه، بخشی از یک مسئولیت حرفه‌ای شد. همین مواجهه‌ی عملی، از دلِ آموزش و اجرا، چیزی فراتر از چند خروجی مقطعی به وجود آورد: حس تعلق به تغییر.

    اختتامیه‌ی این طرح، صحنه‌ی بازخوانی همین بلوغ بود.

    حضور جناب آقای امیررضا طاهریان، مدیرعامل محترم شرکت ایسیکو، به عنوان مهمان ویژه‌ی این مراسم، نشانه‌ای روشن از اهمیت این حرکت در سطح گروه ایسیکو بود. این حضور، معنایی فراتر از همراهی در یک برنامه‌ی داخلی داشت؛ پیامی بود از توجه به تجربه‌هایی که می‌توانند از سطح یک شرکت فراتر روند و به الگویی برای توسعه‌ی بهره‌وری، چابکی و تحول در مجموعه ایسیکو تبدیل شوند. از فضای جلسه به‌روشنی می‌شد دریافت که چنین حرکت‌هایی، هنگامی بیشترین اثر را خواهند داشت که در سطح رهبری نیز دیده شوند، فهمیده شوند و مورد حمایت قرار گیرند.

    در کنار ایشان، جناب آقای محسن یزدان‌فر، مدیرعامل محترم شرکت سَمَند رِیل، به عنوان میزبان و پایه گذاری این حرکت، نقشی محوری در شکل‌گیری این جریان داشتند. آنچه در مسیر این طرح برجسته شد، فقط مدیریت زمان یا پیشبرد چند پروژه نبود؛ بلکه نوعی نگاه مدیریتی بود که می‌خواست کارشناسان را از حاشیه به متن بیاورد و از دلِ بدنه‌ی سازمان، حرکتی واقعی برای حل مسئله ایجاد کند. در واقع، «۱۱۰ پروژه در ۱۱۰ روز» ترجمان عملیِ این باور بود که تحول، زمانی پایدار می‌شود که از درون سازمان بجوشد، به دست خود همکاران شکل بگیرد و در زندگی روزمره‌ی کاری آنان جاری شود.

    حضور جناب آقای حسن ابراهیمی، مدیرعامل محترم سمن‌ترابر نیز بر همین پیوند و هم‌افزایی میان شرکت‌های زیرمجموعه صحه گذاشت؛ اینکه تجربه‌های موفق، زمانی ارزشمندتر می‌شوند که امکان تسری، یادگیری متقابل و تقویت جریان‌های مشترک در سطح گروه ایسیکو را فراهم کنند. از همین منظر، این اختتامیه فقط یک جمع‌بندی نبود؛ نقطه‌ای بود برای دیدن افق‌های بزرگ‌تر.

    بخش مهمی از مراسم، به ارائه‌ی پروژه‌هایی اختصاص داشت که هر یک، نمونه‌ای ملموس از این بلوغ سازمانی بودند.

    در یکی از نخستین ارائه‌ها، یاسین احمدی از واحد آموزش و ارزیابی عملکرد، پروژه‌ای را معرفی کرد که توانسته بود یکی از فرآیندهای مهم و در عین حال سنتی سازمان را متحول کند. در این پروژه، ارزیابی عملکرد از شکل کاغذی، زمان‌بر و پراکنده‌ی خود فاصله گرفت و به یک فرآیند هوشمند، منظم و قابل رهگیری تبدیل شد. تکیه بر Excel، ماکرونویسی و ابزارهای در دسترس، نشان داد که گاهی راه‌حل‌های بزرگ، نه در پیچیدگی، بلکه در شناخت درست مسئله و استفاده‌ی دقیق از توانمندی‌های داخلی نهفته‌اند. این پروژه، بیش از آنکه صرفاً یک بهبود فنی باشد، نمادی بود از اینکه چگونه می‌توان با دانش موجود، کاری مؤثر، اقتصادی و ماندگار خلق کرد.

    در ادامه، محمد پابوسی از مدیریت ریلی، بخش سیر و حرکت، با ارائه‌ی داشبورد مدیریت گراف‌های ریلی، وجه دیگری از این تحول را به نمایش گذاشت. در این پروژه، داده‌هایی که پیش‌تر پراکنده، زمان‌بر و دشوار برای تحلیل بودند، در قالب یک بستر مدیریتی یکپارچه گرد هم آمدند؛ از وضعیت واگن‌ها و بارنامه‌ها گرفته تا تناژ، تن‌کیلومتر، سرعت سیر، سرعت سفر، میانگین توقف و سایر شاخص‌های کلیدی عملیاتی. این اقدام، تنها یک ابزار گزارش‌گیری نبود؛ گامی بود به سمت نگاه تحلیلی‌تر، تصمیم‌گیری دقیق‌تر و مدیریتی که بر داده تکیه دارد، نه بر حدس و فاصله.

    پروژه‌های دیگری نیز در این نشست ارائه شد که هر کدام، تکه‌ای از پازل تحول را کامل می‌کردند.

    پدرام تورانی با نگاهی فرآیندی و استفاده از ظرفیت‌های VBA، گردش تأیید قراردادها را نظام‌مندتر و شفاف‌تر کرد و علی نجفی با طراحی زیرساخت QR Code برای ثبت و پیگیری عدم‌انطباق‌های ایمنی، به یکی از نیازهای عملیاتی حوزه HSE پاسخی سریع، کاربردی و نوآورانه داد. کنار هم قرار گرفتن این پروژه‌ها، تصویری روشن از یک واقعیت مهم به دست می‌داد: نوآوری در سَمَند رِیل، دیگر امری انتزاعی و شعاری نیست؛ در دلِ کار روزمره جریان یافته و خود را در فرآیندها، ابزارها و تصمیم‌ها نشان می‌دهد.

    اما شاید مهم‌ترین دستاورد این ۱۱۰ روز، نه در فهرست پروژه‌ها، بلکه در عمق تجربه‌ای باشد که برای سازمان ساخته شد.

    این طرح نشان داد که مسئله‌ی اصلی در بسیاری از سازمان‌ها، کمبود فکر و ایده نیست؛ مسئله، فراهم کردن بستری برای تبدیل ایده به اقدام است. آنچه در سَمَند رِیل رخ داد، دقیقاً پاسخ به همین نیاز بود. اینجا ایده‌ها شنیده شدند، جدی گرفته شدند، فرصت اجرا پیدا کردند و در مسیر اجرا، به یادگیری، مسئولیت‌پذیری و بلوغ جمعی منجر شدند.

    اختتامیه‌ی «۱۱۰ پروژه در ۱۱۰ روز» از این رو مهم است که تنها پایان یک برنامه را اعلام نکرد؛ بلکه از آغاز یک مسیر خبر داد. مسیری که در آن، تغییر یک اتفاق مقطعی نیست، بلکه به بخشی از هویت سازمانی تبدیل می‌شود. مسیری که در آن، هر کارشناس می‌تواند آغازگر یک بهبود باشد، هر مسئله می‌تواند به یک پروژه تبدیل شود و هر تجربه‌ی موفق می‌تواند الهام‌بخش گام‌های بزرگ‌تر آینده باشد.

    امروز سَمَندرِیل، با تکیه بر همین تجربه، تصویری روشن از سازمانی ارائه می‌دهد که بهره‌وری را نه صرفاً در ابزار و ساختار، بلکه در هم‌افزایی، اعتماد، بلوغ فکری و اراده‌ی مشترک برای بهتر شدن جست‌وجو می‌کند.

    و شاید دقیق‌ترین توصیف برای آنچه در این ۱۱۰ روز رقم خورد، همین باشد:

    روایتِ سازمانی که تصمیم گرفت ظرفیت‌هایش را بیدار کند، به آن‌ها میدان بدهد و از دلِ همین میدان، آینده‌ای پویاتر در مجموعه ایسیکو بسازد.

    1. 1
    2. 2
    دسته‌ بندی‌ ها :

    نقد و بررسی‌ها

    هنوز نقد و بررسی‌ای وجود ندارد

    دیدگاهتان را بنویسید

    آخرین مقالات

    مقالات بیشتر